$icon = $this->mediaurl($this->icon['mediaID']); $thumb = $this->mediaurl($this->icon['mediaID'],350,350); ?>

ထီလာအၾကမ္းဖက္ခံရသူမ်ားရဲ႕ ခုိနားရာစခန္း အမွတ္တရ (၁)

  • News Code : 408699
  • Source : m-media
Brief

အၾကမ္းဖက္ဖ်က္ဆီးခံလိုက္ရတဲ့မိတၳီလာက ဒုကၡသည္ေတြအတြက္ လွဴဒါန္းမႈေတြ လုပ္ၾကေတာ့ ကၽြန္မ လိုက္သြားခ်င္စိတ္ျဖစ္မိတယ္။ မတ္လ ၂၅-ရက္ေန႔မွာ သြားလွဴၾကတာေတြ႐ွိေတာ့ အဲဒီေန႔က လိုက္သြားခ်င္ေပမယ့္ အျခားေသာအေၾကာင္းကိစၥေတြေၾကာင့္ လိုက္မသြားျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ မိတၳီလာကုိ သြားႏိုင္ဖုိ႔ေတာ့ ကၽြန္မအၿမဲစဥ္းစားေနမိတယ္။

ဒီလုိန႔ဲ သႀကၤန္ကာလအတြင္း ဆက္သြယ္ၾကည့္မိတယ္။ မိတၳီလာအၾကမ္းဖက္ခံရမႈေၾကာင့္ ထြက္ေျပးၾကရတ့ဲ ဒုကၡသည္ေတြကုိ သြားေရာက္ လွဴဒါန္းၾကမယ္ဆုိေတာ့ ကၽြန္မ လိုက္မယ္လုိ႔ ေျပာလိုက္တယ္။  ။ မနက္ေစာေစာ ၆-နာရီေလာက္မွာ မႏၲေလးကုိ ေရာက္ပါတယ္။ ကားႀကီးကြင္းထဲ ေရာက္ေတာ့ မနက္ ၆-နာရီခြဲေလာက္႐ွိၿပီ။ မိတၳီလာသြားၾကမယ့္ သူေတြကုိ ဖုန္းဆက္လိုက္ေတာ့ သူတုိ႔ ပစၥည္းေတြ တင္ေနၿပီ ခဏေနရင္ လာေခၚမယ္ဆုိတာနဲ႔ အိမ္ကပဲ ေစာင့္ေနလိုက္တယ္။ ၈-နာရီခြဲေလာက္မွာ ပစၥည္းေတြနဲ႔ ေရာက္လာၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္မတုိ႔ စုစုေပါင္း ၈-ေယာက္ ပစၥည္းေတြနဲ႔အတူ မိတၳီလာကုိ ဦးတည္လိုက္ၾကပါတယ္။

လာေခၚတဲ့ကားေရာက္လာေတာ့ ကၽြန္မေမးတယ္။ ပစၥည္းေတြကုိ ဘယ္လုိေပးမွာပဲ။ ကၽြန္မကေတာ့ ဒုကၡသည္ေတြဆီကုိပဲ တုိက္႐ိုက္ေပးခ်င္တယ္။ တစ္ျခားမွာ ထားခဲ့ရၿပီး တဆင့္ျပန္ေပးမယ္ဆုိတာမ်ဳိးေတာ့ ကၽြန္မ မျဖစ္ခ်င္ဘူးလုိ႔ေျပာမိတယ္။ ဒီဘက္က စီစဥ္ၾကတဲ့ ေမာင္ႏွမေတြကလည္း ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ဒုကၡသည္ေတြဆီကုိ တိုက္႐ိုက္ေပးႏိုင္ဖုိ႔ပဲ စီစဥ္ထားတယ္လုိ႔ေျပာတယ္။ ကၽြန္မ ရန္ကုန္က မျပန္လာခင္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကုိ လွမ္းေမးတယ္။ သူက မိတၳီလာက ျပန္လာခဲ့ဖူးတဲ့သူဆုိေတာ့။ သူေျပာတယ္ ဒုကၡသည္စခန္းကုိ ၀င္လုိ႔ မရဘူး။ သူေတာင္ တျခားအဖြဲ႕ေတြနဲ႔သြားတာ။ ၀န္ဇင္းဟုိတယ္ေဘးက စခန္းမွာ သတင္းသြားပုိ႔မွရမယ္ဆုိတာေၾကာင့္ စီစဥ္သူေတြကုိ ႀကိဳတင္ေမးျဖစ္လိုက္တယ္။  ခရီးပင္ပန္းလာတဲ့ ကၽြန္မကုိ ကားေ႔ရွခန္းမွာပဲ ထိုင္ေစတာေၾကာင့္ ေ႔ရွခန္းမွာထိုင္လိုက္ရင္း ကၽြန္မ ႏုိးတစ္ခ်က္ငိုက္တစ္ခ်က္နဲ႔ မိတၳီလာကုိ ေရာက္လာတယ္။

၀န္ဇင္းဟုိတယ္အနီးက ဆက္သြယ္ေရးဧည့္ရိပ္သာထဲမွာ ယာယီဖြင့္ထားတဲ့ ဗဟုိကြပ္ကဲမႈအဖြဲ႕ဆီကုိ သြားၿပီး ခြင့္ျပဳခ်က္ယူရတယ္။ အဲ့ဒီ(ကယ္ဆယ္ေရးႏွင့္ ျပန္လည္ေနရာခ်ထားေရးဌာန)က ကၽြန္မတုိ႔ လွဴဒါန္းမယ့္ ပစၥည္းအမ်ဳိးအမည္နဲ႔ စာရင္းေတြကို သူတုိ႔သတ္မွတ္ထားတဲ့ ပုံစံစာ႐ြက္မွာ ျဖည့္ေပးရတယ္။ ကၽြန္မတုိ႔ကေျပာတယ္ စခန္းထဲကုိ တိုက္႐ိုက္လွဴခ်င္တယ္ဆုိေတာ့  ပုံစံ ၂-ခု ျဖည့္ရတယ္။ စခန္းကုိပဲ လွဴခဲ့ရင္ ပုံစံတစ္ခါတည္းနဲ႔ ၿပီးဆုံးေပမယ့္ စခန္းထဲကုိ တိုက္႐ိုက္လွဴခ်င္တယ္ဆုိရင္ေတာ့ ပုံစံကုိ ၂-ခါ ျဖည့္ရတယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္မတုိ႔လည္း ပုံစံ ၂-ရြက္ကိုင္ၿပီး ေဘာလုံးကြင္းက ဒုကၡသည္စခန္းကုိ ေရာက္လာၾကတယ္။ ဒီပုံစံလုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ အဲ့ဒီနားမွာ ေတြ႕ရတဲ့ ႏိုင္ငံေရးပါတီႀကီးတစ္ခုက လူတစ္ေယာက္က ေျပာတယ္။ တကယ္လုိ႔ ေပးတာ စကားေျပာတာဆုိရင္လည္း မြတ္စလင္မ္အခ်င္းခ်င္းသာ ေမးပါ ေပးပါ၊ က်န္တဲ့ေနရာေတြက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြပဲ ၀င္လုိ႔ရပါတယ္လုိ႔ ေျပာလာတယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္မတုိ႔လည္း ေဘာလုံးကြင္းက ဒုကၡသည္ေတြဆီေပးဖုိ႔ ေရြးျဖစ္လိုက္ပါတယ္။

ေဘာလုံးကြင္းကုိ ေရာက္တယ္ဆုိရင္ပဲ ျမင္ေတြ႕လိုက္ရတာက ၿခံစည္း႐ုိးကာရံထားတဲ့ တဘက္(အတြင္းဘက္)မွာ တခ်ဳိ႕က ရပ္ေနၿပီး အျပင္ဘက္ကေန တခ်ဳိ႕က ရပ္ၿပီး အတြင္းအျပင္ စကားလွမ္းေျပာေနၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕လည္း ပိုက္ဆံနည္းနည္းေပးေနတာ ျမင္လိုက္တယ္။ ၿခံစည္း႐ုိးဆုိေပမယ့္ သစ္သားတန္း က်ဳိးတုိးက်ဲတဲပါပဲ။ တံခါးေပါက္မွာေတာ့ စစ္သား ၄-၅ ေယာက္ ေသနတ္ေတြကိုင္ၿပီး ေစာင့္ေနတယ္။ ကၽြန္မတုိ႔ကားလည္းေရာက္ေရာ တစ္ေယာက္က ဆင္းၿပီးစကားေျပာတယ္။ ပစၥည္းေတြ လွဴမယ့္အေၾကာင္း၊ ၿပီးေတာ့ ေလွ်ာက္လႊာ ၂-စုံထဲက ၁-စုံကုိ ေပးတယ္။ အဲ့ဒီမွာ သူတုိ႔က အထဲမွာ တာ၀န္မွဴး႐ွိတယ္ အထဲကုိ တစ္ေယာက္ပဲ ၀င္ခြင့္႐ွိတယ္လုိ႔ေျပာတယ္။ ကၽြန္မတုိ႔သြားၾကတဲ့အထဲက ဦးေဆာင္ေပးတဲ့ အန္ကယ္လ္က ကၽြန္မက ဒုကၡသည္စခန္းထဲကုိ အလြန္သြားခ်င္ေနမွန္းသိေတာ့ ကၽြန္မကုိသြားဖုိ႔ေျပာတယ္။ ပစၥည္းေတြကုိေတာ့ အေပါက္၀မွာပဲ ခ်ၿပီး ပုံထားလိုက္ရတယ္။ ကၽြန္မအထဲ၀င္မယ္ လုပ္ေတာ့ အေပါက္က စစ္သားေတြက ဟုိးခပ္လွမ္းလွမ္းမွာျမင္ေနရတဲ့ ယာယီအမုိးေလးနဲ႔တဲေလးကုိ ညႊန္ျပရင္း ဟုိးမွာ အမုိးေလးနဲ႔စခန္း၊ အဲ့ဒီမွာ နာမည္နဲ႔ စာရင္းနဲ႔ သြားေပးရမယ္ဆုိေတာ့။ ကၽြန္မလည္း စခန္းထဲကုိ တစ္ေယာက္တည္း၀င္သြားရမယ္ဆုိေတာ့ စိတ္ထဲ တစ္မ်ဳိးပဲေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ခပ္တည္တည္ပဲ ၀င္လိုက္ေတာ့ အေပါက္၀နားက တစ္ေယာက္ကပဲ ကၽြန္ေတာ္ လိုက္ပုိ႔ေပးမယ္ဆုိၿပီး အဲဒီယာယီတဲေလးရွိရာကုိ လိုက္ပုိ႔ပါတယ္။ ၀င္ေပါက္နဲ႔ ယာယီတဲေနရာနဲ႔က ေတာ္ေတာ္ေလးလွမ္းတာမုိ႔ ကၽြန္မကုိ လိုက္ပုိ႔ေပးတဲ့ တစ္ေယာက္ကုိ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ကၽြန္မ သိခ်င္တာ နည္းနည္းေမးၾကည့္ျဖစ္တယ္။

“ဒီေဘာလုံးကြင္းထဲမွာက ရတနာမာန္ေအာင္နဲ႔ သီရိမဂၤလာရပ္ကြက္ (၂)ခုပဲ ဒီထဲမွာ ႐ွိတယ္။ တစ္ျခားက မရွိဘူး။ ရတနာမာန္ေအာင္က ဒီဘက္ရပ္ကြက္၊ သီရိမဂၤလာက ဟုိဘက္ရပ္ကြက္ေလ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီရပ္ကြက္ ၂-ခုပဲ ႐ွိတယ္။ သီရိမဂၤလာက မီး႐ႈိ႕ခံရတာ၊ ရတနာမာန္ေအာင္က မီးမ႐ႈိ႕ခံရဘူး ဖ်က္ခံရတာ။”

ေျပာေနရင္း တာ၀န္မွဴးေနရာဆီ ေရာကလာေတာ့ တာ၀န္မွဴးက ကၽြန္မကုိေမးတယ္။ “အရင္က လာေနၾကလား။”

“ကၽြန္မ လာေနၾကမဟုတ္ဘူး။ လွဴတာကုိေတာ့ တဆင့္ေပးလွဴေနတာေတြ႐ိွတယ္။ လူကုိယ္တိုင္ကေတာ့ အခုမွ လာဖူးတာပါ”

“ကၽြန္ေတာ္ တပ္ရင္းမွဴးပါ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကလည္း မေန႔ကမွ အသစ္ေရာက္လာတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ လာေနက်ဆုိလည္း သိထားရေအာင္၊ လာေနက်မဟုတ္ရင္လည္း ေနာက္ပိုင္းလာတဲ့အခါက် သိၿပီးသားျဖစ္ေအာင္ ေမးတာပါ”

“ဟုတ္ကဲ့ … ကၽြန္မ ဒီတစ္ခါဟာ ပထမဆုံးအႀကိမ္ပါပဲ။ ဒါနဲ႔ ဗုိလ္ႀကီးနာမည္က ဘယ္လုိေခၚလဲ မသိဘူး” ကၽြန္မေမးလိုက္ေတာ့ ပထမေတာ့သူမေျဖခ်င္ဘူး ခဏတိတ္သြားတယ္။ ခဏေနေတာ့ သူ႔နာမည္ကုိ ေျပာပါတယ္။ ရဲေဘာ္တစ္ေယာက္က စာအုပ္ထဲမွာ စာရင္းေတြေရးေနတုန္း ခုနက ကၽြန္မကုိ လိုက္ပုိ႔တဲ့တစ္ေယာက္ကလည္း ေဘးကေန ဆက္ေျပာပါတယ္။ အိမ္ေထာင္စု ဘယ္ေလာက္ရွိတယ္။ သူတုိ႔ ဘယ္လုိေျပးလာရတယ္ဆုိတာကုိ ေျပာျပေနတယ္။ တပ္ရင္းမွဴးကလည္း ကၽြန္မကုိ စကားေတြေျပာေနတယ္။ လွဴတာက ဘာျဖစ္လုိ႔ ဒီပစၥည္းေတြ ေရြးလွဴတာလဲ။ ဘာေၾကာင့္ ဒါေတြကုိ လွဴတာလဲ။ “ဒုကၡသည္ေတြအတြက္ လုိအပ္မယ္ထင္တာေၾကာင့္ရယ္၊ တခ်ဳိ႕ လွဴၿပီးျပန္လာသူေတြက ဒီလုိေလးေတြ လုိအပ္တယ္ဆုိတာေၾကာင့္ ဒီပစၥည္းေတြ လွဴျဖစ္တာပါ”လုိ႔ ကၽြန္မေျပာလိုက္တယ္။ သူတုိ႔ စာရင္းေရးၿပီးေတာ့ ကၽြန္မကုိ သြားလုိ႔ရပါၿပီဆုိတာေၾကာင့္ ကၽြန္မ ျပန္လွည့္ထြက္လာတယ္။ ကၽြန္မတုိ႔ ထြက္လာခ်ိန္မွာပဲ တပ္ရင္းမွဴးက ခုနက ကၽြန္မကုိ စကားေတြ ေျပာေနတဲ့တစ္ေယာက္ကုိ လွမ္းေခၚထားလိုက္တယ္။ ကၽြန္မလည္း လွည့္ေတာင္ မၾကည့္ျဖစ္ေတာ့ဘူး ဆက္ထြက္လာလိုက္တယ္။ ကၽြန္မ ေဘးနားမွာ တစ္ျခားတစ္ေယာက္က ပါလာေတာ့ သူ႔ကုိ ကၽြန္မ ေမးလိုက္တယ္။ “ဒီထဲမွာ ၀င္ၾကည့္လုိ႔ရလား၊ ဓါတ္ပုံ႐ိုက္ခ်င္ရင္လည္း ရလား”ဆုိေတာ့ သူက ရတယ္လုိ႔ေျပာတယ္။ ဒါနဲ႔ အားက