အဟ္ေလ့ဘိုက္(အ.စ)သတင္းဌာန ၊အဗ္နာ ။ ။ ရွီအာထိပ္တန္းသုခမိန္ႀကီးတစ္ပါးျဖစ္သည့္ ဟဇရတ္အာယာသြလ္လႅာဟ္ ရွဟီးဒ္ ဆာနီ အေနျဖင့္ ဆရာတာဝန္ကို သုံးပိုင္းခြဲျခားျပထားေလသည္။ပထမတာဝန္ - မိမိႏွင့္ပတ္သက္ၿပီးထမ္းေဆာင္ရမည့္တာဝန္ဒုတိယတာဝန္ - မိမိ၏တပည့္မ်ား ႏွင့္စပ္လ်ဥ္းၿပီး ထမ္းေဆာင္ရမည့္တာဝန္တတိယတာဝန္ - စာသင္ခန္းတြင္ ထမ္းေဆာင္ရမည့္ တာဝန္မ်ားပထမတာဝန္ - မိမိႏွင့္ပတ္သက္ၿပီးထမ္းေဆာင္ရမည့္တာဝန္မိမိကိုယ္ကို ဆရာေနရာတြင္ ထားလိုသူမ်ားသည္ မိမိသင္ၾကားပို႔ခ်မည္ ပညာရပ္ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ကၽြမ္းက်င္ပိုင္ႏိုင္ဖို႔ လိုပါသည္။ ဤကဲ့သို႔ အရည္အခ်င္း ပိုင္ မပိုင္ကို စမ္းစစ္ ၊စိစစ္ႏိုင္ရန္အတြက္ ကၽြမ္းက်င္သည္ ဆရာ တေယာက္ေယာက္ ေရွ႕ေမွာက္တြင္ မိမိပညာစြမ္းရည္ ကို အစိစစ္ခံႏိုင္ရ ေပမည္။အကယ္ဤသို႔မဟုတ္ဘဲ ေနရာယူမည္ဆိုလွ်င္ မိမိကိုယ့္ကို ေသာကဒုကၡမ်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္ရေအာင္ျပဳ ျခင္းမည္ေပမည္။ကိုယ္အရည္အခ်င္း ႏွင့္အညီ ေျခလွမ္းရေပမည္။စာရႈ႕သူမ်ားကိုယ္တိုင္လည္း အနည္းႏွင့္အမ်ားဆိုသလို အေတြ႔အႀကဳံရွိၾကေပမည္။ေနာက္မိမိ ပညာႏွင့္အညီ က်င့္သုံးဖို႔လည္း လိုေပသည္။ အကယ္၍ ပညာႏွင့္လက္ေတြ႔ မညီပါက တပည့္မ်ားႏွလုံးသားအတြင္းဆရာအားၾကည္ညဳိေလးစား၊ရိုေသမႈ၊ပေပ်ာက္သြားလိမ့္မည္။စကားနား ေထာင္ဖို႔ အသင့္ျဖစ္မည္ မဟုတ္ေတာ့ေခ်။ဤအတြက္ေၾကာင့္လည္းက်မ္းေတာ္ျမတ္ ကုရ္အာန္ စူရဟ္ ၂ ၊အာယတ္ေတာ္ ၄၄ တြင္ မိန္႕ထားေတာ္မူသည္မွာ -((အသင္သည္အျခားသူမ်ားအား ေကာင္းမႈကုသိုလ္မ်ားျပဳလုပ္ရန္ အမိန္႔ေပးၿပီးမိမိကိုယ္အဘယ္ေၾကာင့္ေမ့ ေနရပါသနည္း?))ဤအတြက္ေၾကာင့္လည္း ေအမာမ္ဂ်အ္ဖဂ္ဆြာဒစ္ (အ.စ) အေနျဖင့္ မိန္႕ထားေတာ္မူသည္မွာ -((အၾကင္မည္သူ မဆို ၊၎၏အေျပာႏွင့္အလုပ္မညီပါက ၊အာလင္မ္(ပညာရွင္) မဟုတ္ေခ်။))ၾကည့္ - အူစူေလကာဖီး အတြဲ ၁ ၊စာမ်က္ႏွာ ၃၆ဒုတိယတာဝန္ - မိမိ၏တပည့္မ်ား ႏွင့္စပ္လ်ဥ္းၿပီး ထမ္းေဆာင္ရမည့္တာဝန္တိုက္တန္သူကို ပညာသင္ေပးရန္ ေရြးခ်ယ္ႏိုင္ရေပမည္။ပညာ၏တန္ဖိုးသိသူ ပညာကို ေလးစား ျမတ္ႏိုးတန္ဖိုးထားတတ္သူ၊နီယသ္ေကာင္းသူကိုသာပညာသင္ၾကားေပးရမည္။ထိုမွသာတန္ဖိုးရွိေပ မည္။ဤေနရာတြင္ သတိႏွင့္တရားမွ်တမႈရွိဖို႔လိုသည္။အေၾကာင္းမွအခ်ဳိ႕တပည့္ခံသူမ်ားသည္ဆရာအားေျမာက္ပင္ၿပီးေနရာရရန္၊မိမိဘဝအဆင္ေပးရန္အ တြက္ဆရာဆီကပ္ေပသည္။ဤကဲ့သို႕ေသာ္ပုဂၢိဳလ္မ်ားကိုဘာသာေရးနယ္ပယ္၊စီးပြားေရးနယ္ပယ္တြင္မေတြ႔ခ်င္မွ အဆုံး ၊ထုႏွင့္ေထပင္။အခ်ဳိ႕တပည့္မ်ားသည္ပညာကိုတန္ဖိုးထားျမတ္ႏိုးထားေသာ္လည္းဆရာကိုမဖားတတ္သျဖင့္ေရာက္ရမည္ေနရာမေရာက္ရရွာေပ ။ ဤကဲ့သို႕တပည္မ်ား မွာ လည္း ကၽြန္ေတာ္ပတ္ဝန္းက်င္တြင္ ေတြ႕ ႏိုင္ေပ သည္။တိုက္တန္သူကို ပညာသင္ေပးရန္ ေရြးခ်ယ္ႏိုင္သည့္ နည္းလမ္းေကာင္းကို ေရွ႕ေခတ္အိုလမာမ်ားမွ က်င့္ေဆာင္ခဲ့သည္မွာအတုယူဖြယ္ပင္။ ပညာတန္ဖိုးမေလ်ာ့ေစရန္ ေရွးေခတ္ ပညာရွင္မ်ားသည္ ပညာကို မိမိတို႕ေနအိမ္တြင္တပည့္မ်ားကို လာေရာက္ ဆည္းပူးေစသည္။ တပည့္အိမ္သို႔သြားၿပီး မသင္ေပးေခ်။အကယ္၍တပည့္အိမ္သို႔ သြားၿပီးသင္ေပးပါက တပည့္အျမင္တြင္ ဆရာႏွင့္ ၎ပညာ၏ တန္ဖိုးမရွိေတာ့ေခ်။ သို႔မဟုတ္ အေလးမထားေတာ့ေခ်။ ယခုေခတ္ႀကီးတြင္ လက္ေတြ႔ပင္ တပည့္မ်ားအိမ္သို႔လာေရာက္ၿပီးသင္ေပးသည္က်ဴရွင္ဆရာမ်ား၏အေျခအေနကို သုံးသပ္ႏိုင္ေပသည္။ဤအတြက္ေၾကာင့္လည္း အစၥလာမ္ဘာသာ၏ ဟဒီးစ္ေတာ္မ်ားတြင္မည္မွ်ပင္ ေဝးပါေစ တရုတ္ျပည္အထိ သြားေရာက္ပညာဆည္းပူးရန္ ျမတ္နဘီ(ဆြ) မွ မိန္႔ထားေတာ္မူျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ပညာသည္ အင္မတန္တန္ဖိုးႀကီးမားသည့္ စည္းစိမ္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ဤအေၾကာင္းသိပါက ပညာအတြက္ခရီးထြက္ဖို႔ ၊ ေရျခားေျမျခား ေနဖို႔ ၊ အေနဆင္းရဲ ၊ အစားဆင္းရဲ ခံဖို႕၊အခက္အခဲအမ်ဳိး မ်ဳိးကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ သတၱိရွိလာေပမည္။တတိယတာဝန္ - စာသင္ခန္းတြင္ ထမ္းေဆာင္ရမည့္ တာဝန္မ်ားဆရာသမားအေနျဖင့္အၿမဲတမ္း ပညာဆီးမီး ထြန္းေပးဖို႔ အသင့္ရွိေနရေပမည္။ မည္သည့္အေၾကာင္း ေၾကာင့္ေစးေႏွးမႈမျပဳရေပ။ဆရာစားမက်န္သင္ၾကားေပးရမည္၊နီယသ္မွန္ျဖင့္ဆရာစားမက်န္သင္ၾကားေပးသည့္ ဆရာတိုင္းကို မည္သူမွ် အေကာက္မက်င့္ႏိုင္ေျခ။ အေၾကာင္းမွာ အလႅာဟ္ဟို အရွင္ျမတ္ ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ေစာင့္ေရွာက္ေတာ္မူေပမည္။ ေအမာမ္မိုဟမၼဒ္ဘေကရ္(အ.စ) မိန္႔ေတာ္မူသည္မွာ -((ပညာ၏ ဇကာသ္ သည္ အလႅာဟ္ဟို အရွင္ျမတ္၏ အဖန္းဆင္းခံ မ်ားကို ပညာ သင္ေပးျခင္း ျဖစ္ေပသည္။))ၾကည့္ - အူစူေလကာဖီး အတြဲ ၁ ၊စာမ်က္ႏွာ ၄၁မသင္ၾကားမည္အရင္ ႀကိဳတင္ေလ့လာထားဖို႔ ၊ကၽြမ္းက်င္ဖို႔ ၊တပည့္မ်ားကို ေက်ာသားရင္သား မခြဲျခားဖို႔၊ႀကိဳးစားသည္တပည့္ကိုႀကိဳးသားသည္အေလ်ာက္အားေပးအားေျမာက္ျပဳမႈ၊မႀကိဳးစားသည့္ တပည့္ ကို အရင္ ဘာေၾကာင့္ မႀကိဳးစားႏိုင္ရသနည္း ၊ ဘာေတြအခက္အခဲျဖစ္ေနသနည္းစသည္ျဖင့္စိစစ္မႈမ်ားျပဳၿပီး သြန္သင္ကူညီရေပမည္။ေက်းဇူးစားေက်းဇူးခံအျဖင့္လည္းမသင္မိဖို႔သတိျပဳရေပမည္။အသျပာထက္ပညာကိုအထူးအေလးေပး ရမည္။တပည့္မ်ားတိုးတက္လာလွ်င္ျဖစ္ေစ၊အကယ္၍မိမိထက္ပင္သာသြားလွ်င္႐ႈ႕ႏိုင္သည့္စိတ္ထားေကာင္းရွိ ရမည္။မနာလို စိတ္မေမြးသင့္ေခ်။ဂ်မားလ္(ကြမ္း)အဓိက က်မ္းကိုးအာဒါဗ္ေဗ အစၥလာမ္မီက်မ္း အတြဲ(၂)
