၂၁ ရာစု ပင္လံုညီလာခံက ျပည္နယ္လူထုအက်ိဳး ေရွး႐ႈပါ

အဲဟ္ေလ့ဘိုက္(သ) (အလိုင္ေဟမြစ္စလာမ္) သတင္းဌာန ၊ အဗ္နာ

ၾသဂုတ္လမကုန္ခင္ ျပည္ေထာင္စု ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ၂၁ ရာစုပင္လံုညီလာခံက်င္းပမယ္ဆုိတဲ့ သတင္းနဲ႔အတူ ၿငိမ္း ခ်မ္းေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ျမင့္မားလာေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တဖက္ကလည္း ၂၁ ရာစုပင္လုံညီလာခံ ဟာ တုိင္းရင္းသားေတြ လုိလားေတာင့္တေနတဲ့ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုဆီ ဦးတည္ႏိုင္ပါ့မလားလို႔ ေမးခြန္းထုတ္စရာပါ။

တုိင္းရင္းသားေတြ တန္းတူအခြင့္အေရးရဖို႔နဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရဖို႔အတြက္ “ပင္လံုစိတ္ဓာတ္”ကို အေျပာမဟုတ္ဘဲ လက္ေတြ႔ အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားရပါလိမ့္မယ္။ ျပည္နယ္ေတြရဲ႕ လူေနမႈအဆင့္အတန္းကုိ ျမွင့္တင္ေပးဖုိ႔လုိသလုိ အထူး သျဖင့္ ပညာေရးနဲ႔ က်န္းမာေရးက႑ေတြမွာပါ။

ကခ်င္ျပည္နယ္မွာ ေက်ာက္စိမ္းတူးေဖာ္တဲ့ကိစၥမွာဆုိရင္ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူမႈ၊ စီမံခန္႔ခြဲမႈအမွားနဲ႔ တရားဥပေဒစုိးမုိးေရး အားနည္းမႈေတြရဲ႕အက်ဳိးဆက္အျဖစ္ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ပ်က္စီးမႈေတြ ျဖစ္ေပၚေနရသလုိ ေရႀကီးေရလွ်ံမႈေတြပါ ျဖစ္ေပၚ ေနပါတယ္။

ဒါအျပင္ ကခ်င္လူမ်ဳိးေတြရဲ႕အသည္းႏွလံုး “ျမစ္ဆံု” ဟာ ၿခိမ္းေျခာက္မႈနဲ႔ ရင္ဆုိင္ေနရဆဲပါ။ ခ်င္းနဲ႔ရခိုင္ျပည္နယ္ဟာ အခု ထက္ထိ ဆင္းရဲတြင္းနက္ေနတဲ့ ျပည္နယ္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

ခ်င္းျပည္နယ္မွာ ကမၻာလွည့္ခရီးသည္ေတြကုိ Home Stay ေနခြင့္ျပဳတာမ်ဳိး၊ Eco Tourism ကို တုိးခ်ဲ႕တာမ်ဳိး ျပဳလုပ္ေပး ရင္ ေဒသခံေတြအတြက္ပါ အေထာက္အကူျပဳႏုိင္ပါတယ္။ ဒါအျပင္ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးလြယ္ကူေခ်ာေမြ႔ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးသင့္သလုိ ႏွစ္စဥ္ေတြ႕ႀကံဳေနရတဲ့ ေျမၿပိဳမႈဒဏ္ သက္သာေစမယ့္ နည္းလမ္းေတြ ရွာေဖြရမွာပါ။

ရခိုင္ျပည္နယ္က ထြက္တဲ့ သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔ေတြဟာ ေဒသခံေတြအတြက္ အက်ဳိးျဖစ္ထြန္းမႈ နည္းပါးသလုိ သဘာ၀ဓာတ္ ေငြ႔ပိုက္လုိင္းေတြေၾကာင့္ ဆံုးရံႈးနစ္နာမႈေတြေတာင္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ မတူညီတဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းႏွစ္ခုၾကားမွာ ႏွစ္ဖက္စလံုး လက္ခံႏိုင္တဲ့ အေျဖရဖုိ႔ကလည္း အေရးႀကီးပါတယ္။

“ၿငိမ္းခ်မ္းေရး”ကုိ အေႏွာင့္အယွက္ ေပး႐ံုသာမက သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ကုိပါ ထိခိုက္ေစႏုိင္တဲ့ ကရင္ျပည္နယ္ က “သံ လြင္ေရကာတာ” စီမံကိန္းကုိ ဖ်က္သိမ္းပစ္ဖို႔ လုိပါတယ္။ ရွမ္းျပည္နယ္ အပါအ၀င္ ျပည္နယ္ေတြမွာ အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖုိ႔ စီစဥ္ေနတဲ့ ေက်ာက္မီးေသြးသံုးဓာတ္အားေပး စက္႐ံု စီမံကိန္းေတြ ရပ္ဆုိင္းပစ္သင့္ပါတယ္။

စစ္ေဘးေရွာင္ ျပည္သူေတြကုိ စနစ္တက် ျပန္လည္ေနရာခ်ထားေပးၿပီး သူတို႔အတြက္ အလုပ္အကုိင္၊ အခြင့္အလမ္းေတြ ဖန္တီးေပးဖို႔ လယ္ယာေျမေတြမွာ ျပန္လည္စုိက္ပ်ဳိးခြင့္ရဖို႔ ေဆာင္ရြက္ေပးေရးကုိလည္း မေမ့သင့္ပါဘူး။ ပဋိပကၡေတြ အတြင္း အမ်ဳိးသမီးေတြကုိ လိင္ပိုင္းဆုိင္ရာအရ အၾကမ္းဖက္မႈ က်ဴးလြန္သူ ဘယ္သူ႔ကုိမဆုိ အေရးယူႏုိင္ေရးဟာလည္း အခ်က္တခ်က္အေနနဲ႔ ပါ၀င္ေနပါတယ္။

တုိင္းရင္းသားကေလးငယ္ေတြ အားလံုး ပညာသင္ယူခြင့္ရေရးဟာ သူတုိ႔အမွန္တကယ္ရသင့္ရထုိက္တဲ့ အခြင့္အေရးျဖစ္ပါ တယ္။ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးအခက္အခဲနဲ႔ ျပည္တြင္းစစ္ဒဏ္ေၾကာင့္ ပညာသင္ယူခြင့္ ဆံုးရံႈးေနရတဲ့ ကေလးငယ္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။

ႏုိင္ငံေတာ္ အတိုင္ပင္ခံပုဂိၢဳလ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေျပာခဲ့သလုိပဲ ဆရာ/ဆရာမေတြအေနနဲ႔ ပီတိခ်ည္းပဲစားတယ္ဆုိ တာ လက္ေတြ႔မက်ပါဘူး၊ ထမင္းလည္းစားဖို႔ လိုပါတယ္။ ျပည္နယ္ေတြက လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးခက္ခဲတဲ့ ေဒသေတြ မွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနရတဲ့ ဆရာ/ ဆရာမေတြရဲ႕ စား၊ ၀တ္၊ ေနေရးအဆင္ေျပေအာင္ ကူညီေထာက္ပ့ံေပးရမွာပါ။

ပညာေရးလုိပဲ အေရးႀကီးတာက က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈအပုိင္း ျဖစ္ပါတယ္။ တုိင္းရင္းသားေဒသက တခ်ဳိ႕ေနရာေတြ မွာ ဒီေန႔ထိ ေဆးခန္း၊ ဆရာ၀န္၊ သူနာျပဳ၊ သားဖြားဆရာမ အလံုအေလာက္မရွိေသးတာေၾကာင့္ အသက္မဆံုးရံႈးသင့္ဘဲ ဆံုးရံႈးေနရတာေတြ ရွိပါတယ္။

ေဒသတခုခ်င္းစီရဲ႕ လုိအပ္ခ်က္ေတြကုိ ကြင္းဆင္းေလ့လာ၊ ေဒသခံေတြနဲ႔ ေတြ႕ဆံုၿပီး ဆရာ၀န္၊ သူနာျပဳ၊ သားဖြားဆရာမ ေတြ ထပ္မံခန္႔ထားရပါလိမ့္မယ္။

ပညာေရးနဲ႔ က်န္းမာေရးက႑ကုိ ျမွင့္တင္မႈ မျပဳလုပ္ေပးႏုိင္ေသးရင္ လူေနမႈအဆင့္အတန္းျမင့္မားလာဖုိ႔ မလြယ္ကူပါဘူး၊ ဒါအျပင္ ျပည္နယ္ေတြကေန ထြက္ရွိတဲ့ သယံဇာတေတြကို ျပည္နယ္အစုိးရကိုယ္တုိင္ စနစ္တက်စီမံခန္႔ခြဲၿပီး ေဒသခံေတြ အတြက္ အက်ဳိးရွိရွိအသံုးခ်ႏုိင္တဲ့ သယံဇာတကရရွိတဲ့ ၀င္ေငြကို ေဒသဖြံ႕ၿဖိဳးေရးေတြအတြက္ အသံုးျပဳႏုိင္ေအာင္ ဖန္တီး ေပးရမွာပါ။

အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးကို တကယ္လုိက္နာရမွာျဖစ္သလုိ အဲဒါကုိ လက္ေတြ႕အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ေရးဟာ NLD အစုိးရ၊ တပ္မေတာ္နဲ႔ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကို္င္အဖြဲ႕ေတြၾကား ဘယ္ေလာက္အထိ “ယံုၾကည္မႈ” တည္ေဆာက္နိုင္ သလဲဆုိတဲ့ အခ်က္ေပၚ မူတည္ေနပါတယ္။

ယံုၾကည္မႈတည္ေဆာက္ႏိုင္တာဟာ ႏုိင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲေတြ ေအာင္ျမင္ႏုိင္ေရးအတြက္ အဓိကေသာ့ခ်က္ဆိုရင္လည္း မမွားပါဘူး။

ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္ပြားေနသေရြ႕တုိင္းရင္းသားေတြဟာ အုိးမဲ့အိမ္မဲ့၊ လယ္မဲ့ယာမဲ့ဘ၀ ေရာက္ေနရဦးမွာျဖစ္သလုိ ဘ၀ေတြ နာလန္ထူဖို႔ ခဲယဥ္းေနဦးမွာပါ။ ဒါအျပင္ အႏၱရာယ္ျဖစ္ေစႏုိင္တဲ့ ေျမျမွဳပ္မုိင္းေတြ ရွင္းလင္းေရးကိုပါ ကၽြဲကူးေရပါ လုပ္ ေဆာင္သြားရမွာပါ။

ဒါအျပင္ ကိုယ့္ျပည္နယ္က ထြက္တဲ့ သယံဇာတအတြက္ အက်ဳိးခံစားခြင့္ မရွိတာ၊ တရားဥပေဒစုိးမုိးေရး အားနည္းေနတာ၊ အမ်ဳိးသမီးနဲ႔ ကေလးငယ္ေတြ အကာအကြယ္လုိအပ္ေနတာေတြဟာ ဖက္ဒရယ္ကုိ သြားရာလမ္းမွာ အဟန္႔အတားေတြ ျဖစ္ေနဆဲပါပဲ။

အမ်ားစုျဖစ္တဲ့ ဗမာလူမ်ဳိးက ကိုယ့္ကို ဖိႏွိပ္ေနတယ္၊ ခြဲျခားဆက္ဆံေနတယ္လို႔ မျမင္ဘဲနဲ႔ “တရားမႈ”နဲ႔ “မတရားမႈ” က်ဴး လြန္သူေတြရဲ႕ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ပဲဆုိင္တယ္လုိ႔ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းသိျမင္လာေအာင္ ႀကိဳးစားရပါလိမ့္မယ္။

ဗမာ၊ ကခ်င္၊ ကရင္၊ ရွမ္းစသျဖင့္ ခြဲျခားမႈမ်ဳိးမရွိဘဲ တုိင္းရင္းသားအားလံုးဆုိတဲ့ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ “မယံုၾကည္မႈ” ေတြ၊ “သံသ ယ” ေတြကို “ယံုၾကည္မႈ” ေတြ၊ “ရုိးသားမႈ” ေတြနဲ႔ အစားထုိးရပါလိမ့္မယ္။

တဖက္ကလည္း ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုဆီ ဦးတည္ေလွ်ာက္လွမ္းမယ့္လမ္းမွာ “မတူကြဲျပားမႈ” ေတြကို လက္ခံရင္း အရပ္ ဘက္အဖြဲ႕အစည္းေတြနဲ႔ပါ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ႏိုင္ရင္ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။

အေရးႀကီးဆံုးကေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုိလားေတာင့္တေနတဲ့ တုိင္းရင္းသားေတြရဲ႕ “အသံ” ကုိ အၿမဲမျပတ္ နားစြင့္ႏုိင္မွသာ ၂၁ ရာစု ပင္လံုညီလာခံအလြန္ တုိးတက္မႈေတြ ျဖစ္ထြန္းလာႏုိင္မွာျဖစ္သလို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ဘယ္ေလာက္အထိ ျပည့္ ၀မလဲဆုိတာက မတူကြဲျပားမႈကုိ လက္ခံၿပီး အတူပူးေပါင္း လက္တြဲေဆာင္ရြက္ႏုိင္မႈေပၚ မူတည္ေနပါေၾကာင္း သံုးသပ္ေရး သားလုိက္ရပါတယ္။
===================
251 / End