ကအ္ဘာကို ခ်စ္ေသာ္လည္း
================
အြမ္ရာအတြက္ ျပင္ဆင္ေနၾကၿပီတဲ့ ရင္ကို ထိရွေစတဲ့ သတင္း။
အာရဗ္မဟုတ္တဲ့ မြတ္စလင္ေတြ ကအ္ဘာကိုေရာက္ဖို႔ ေရႊတစ္ဆယ္သားကုန္မွ ဟဂ်္တစ္ေခါက္သြားႏိုင္တယ္။ လြမ္းေရးထက္ ဝမ္းေရးခက္တဲ့ ဘဝမို႔ တေခါက္တခါေရာက္ၿပီးရင္ ဘယ္ခါမ်ားမွ ျပန္ေရာက္ပါစလို႔ မခြဲႏိုင္မခြာရက္ မ်က္ရည္မိုး ၿဖိဳင္ၿဖိဳင္သြန္းၿဖိဳးခဲ့ၾကရတယ္။
ကအ္ဘာကို ပါးကပ္ရင္း ငိုခဲ့ၾကရတဲ့ အျဖစ္ေတြ။ ေနာက္ျပန္လမ္းေလၽွာက္ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္ေတြ။ သမင္လည္ျပန္ အၾကည့္နဲ႔ အလြမ္းမ်က္လုံးေတြ။ တခါထိမိၿပီး တသက္တာ ၿငိစြဲခဲ့တဲ့ သံေယာဇဥ္အစိုင္အခဲေတြ။ေရးဖြဲ႕မကုန္တဲ့ အလြမ္းဒိုင္ယာရီ။ ကအ္ဘာကိုမွ လြမ္းတသသ တမ္းတတနဲ႔ ႂကြမ္းရဘဝင္ ေျဖမရႊင္မို႔ ေန႔စဥ္ေခြယိုင္ လြမ္းကာမႈိင္ေနရတဲ့ ဒို႔ဘဝေတြ။
မကၠာၿမိဳ႕မွာ ေနထိုင္ျခင္းဟာ မကၠ႐ူျဖစ္ေၾကာင္း ဖဒြာေအ့ေလ့ဟဂ်္က်မ္းမွာ ေရးထားတာဖတ္ခဲ့ရစဥ္က စိတ္မွာ ဘဝင္မက် ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္။ အခုေတာ့ နားလည္ခဲ့ၿပီ။
ျမင္ဖန္မ်ားငယ္တယ္ နမ္းဖန္မ်ားရင္ ပ်ယ္တယ္တဲ့။ နီးတက်က္က်က္ျဖစ္ရမွာထက္စာရင္ ေဝးတသက္သက္ပဲ ျဖစ္ေနခ်င္မိတယ္။ အလြမ္းသက္သက္အတြက္ပဲ ခ်စ္ေနရမယ္ဆိုလဲ ထိုကအ္ဘာကို ေက်နပ္စြာ ခ်စ္သြားပါ့မယ္။ ကအ္ဘာရဲ႕ အဇြ္မတ္ေတာ့ ျမဴ တမႈံစာမၽွ မေလၽွာ့ႏိုင္ပါ။ ဆြဖာကို မကာေမ့ အိဗၺရာဟီမ္ကို ကအ္ဘာကိုခ်စ္ခင္တာကိုပဲ အျပစ္ျမင္ကာ ရွရစ္က္လုပ္ေနထင္လဲ ႀကိဳက္ရာဖသာဝါေတြသာ ထုတ္ၾကပါေတာ့။ ၾကည္ျဖဴစြာ ခံယူပါ့မယ္။
ရုိေသသမႈကို ရွရစ္လို႔ျမင္သူေတြ အဒဗ္ကို ေဘဒအတ္ျမင္သူေတြက အေဝးေရာက္ကအ္ဘာခ်စ္သူေတြကို ဟာဂ်ီဟရာမ္တဲ့။
ဟရမ္အလိုင္းကြမ္း လို႔ ဟရာမ္ျပန္ေပးခဲ့ဖူးတယ္။
ေရေျမျခားမြတ္စလင္ေတြရဲ႕ ရုိေသသမႈကို ကမၻာ့အံ့ဖြယ္တစ္ခု ၾကည့္သလို သူတို႔ၾကည့္ေနၾကရွာတယ္။
သူတို႔လက္မွာ ကအ္ဘာနဲ႔ ေရာင္ဒြာကို အလႅာဟ္ဘာလို႔အပ္ထားရတာလဲလို႔ တခါတရံ မလိုတမာအေတြးနဲ႔ ၾကည့္မိတယ္။ ကအ္ဘာအတြင္းကို တေခါက္တခါေလာက္ အလႅာဟ္ေခၚပါေတာ့လားလို႔လဲ ခ်င္ျခင္းတပ္မိတယ္။ ဆြဖြာေတာင္ကို ေထာင္ခ်ထားတဲ့ မွန္အကာအရံေတြကို ထိုင္ခုံနဲ႔ရုိက္ခြဲေနတဲ့ ဗြီဒီယိုကို ၾကည့္ရေတာ့ တခုေတာ့ စိတ္ေပါ့သြားတယ္။
အခုေတာ့ အလႅာဟ္အရွင္ျမတ္ကို ေတာင္းပန္ပါတယ္။
ဆြဖြာေရ အသင့္ခႏၶာကို ေနာက္တခါ အကၽြန္႔မ်က္ေရ မစြန္းေပေစရပါဘူး။
အိုအရွင္... ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးကို ကအ္ဘာေတာ္အတြင္း ေခၚယူေတာ္မမူပါနဲ႔။ သန္႔စင္ျမင့္ျမတ္လွတဲ့ အရွင့္အိမ္ေတာ္ကို မသန္႔စင္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးရဲ႕ ႏွပ္ေတြ မ်က္ေရေတြ မညစ္ေပပါေစနဲ႔ အရွင္။
Saunglwin Aung ၏ fb စာမ်က္ႏွာ မွ ကူးယူ ေဖာ္ျပပါတယ္ ။
