ျမန္မာ ႏိုင္ငံ က ျပည္တြင္း ပဋိပကၡ ဆီးရီးယား လို ဆိုးဆိုး ႐ြား႐ြား ျဖစ္လာ ႏိုင္လား

အဲဟ္ေလ့ဘိုက္(သ) (အလိုင္းဟစ္စလာမ္ အဗ္နာ) သတင္းဌာနာ



ၿပီးခဲ့တဲ့ေသာၾကာေန႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က စစ္ေကာင္စီရဲ႕ အေထြေထြအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႉး႐ုံးအနီးမွာ ဗုံးေလးလုံးကြဲကာ ရဲတပ္ဖြဲ႕ဝင္ႏွစ္ဦး ေသဆုံးခဲ့ပါတယ္။ တိုင္းျပည္မွာ ကာလရွည္ျဖစ္ေနတဲ့ လက္နက္ကိုင္ပဋိပကၡဟာ တိုင္းရင္းသားေဒသေတြကေန ၿမိဳ႕ေပၚအထိ ျပန႔္ႏွံ႔လာတယ္ဆိုတဲ့ လကၡဏာပါ။

ဒီေပါက္ကြဲမႈ၊ စစ္တပ္ရဲ႕ အားနည္းတဲ့ပစ္မွတ္ေတြ လတ္တေလာ တိုက္ခိုက္ခံရမႈ၊ စစ္ေကာင္စီက ဆႏၵျပသူ ၈၀၀ ေက်ာ္ကို သတ္ျဖတ္မႈကိုၾကည့္ၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံက မတည္ၿငိမ္မႈဟာ က်ရႈံးႏိုင္ငံျဖစ္မယ့္ အေနအထားအထိ ထိန္းခ်ဳပ္မရေအာင္ ျမင့္တက္လာႏိုင္တယ္လို႔ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက ထင္ျမင္ခ်က္ေပးလာၾကပါတယ္။

ႀကီးမားတဲ့တိုက္ပြဲ၊ ေသြးေခ်ာင္းစီးမႈ၊ ဒုကၡသည္ျပႆနာေတြနဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ဆီးရီးယားလို ျပည္တြင္းစစ္မ်ိဳး ျဖစ္မယ့္အေနအထားကို ေရာက္ေနတယ္လို႔ ေလ့လာေစာင့္ၾကည့္သူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ယုံၾကည္ေနၾကေပမယ့္၊ လုံး၀က်ရႈံးႏိုင္ငံျဖစ္မယ့္ အေနအထားကို အတားအဆီးျဖစ္ေစတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းတစ္ခ်ိဳ႕လည္း ရွိေနပါတယ္။

ၿမိဳ႕ျပေဒသေတြမွာ စစ္ေကာင္စီက လူေသ​ေစႏိုင္ေလာက္တဲ့အထိ အင္အားသုံးၿဖိဳခြဲမႈေၾကာင့္ ျပင္းထန္တဲ့လူထုအုံႂကြမႈ ေပၚေပါက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ၊ တိုင္းရင္းသားေဒသေတြမွာ အရင္ကတည္းရွိေနတဲ့ ျပည္တြင္းစစ္ကလည္း အရွိန္ပိုေကာင္းလာပါတယ္။

တိုင္းရင္းသားေဒသေတြမွာ တည္ၿငိမ္တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရတဲ့အေနအထားဟာ မတ္လ ၂၅ ရက္ေန႔ KIA က စစ္တပ္ရဲ႕ ဗ်ဴဟာေျမာက္ အေလာဘြမ္ေတာင္ကုန္းကို သိမ္းပိုက္မႈေၾကာင့္ ပ်က္ဆီးသြားခဲ့ပါတယ္။ ဒီေနာက္ပိုင္း ကခ်င္ျပည္နယ္နဲ႔ ရွမ္းျပည္နယ္ေျမာက္ပိုင္းမွာ တိုင္းရင္းသားတပ္ဖြဲ႕ေတြရဲ႕ တိုက္ခိုက္မႈေတြ ေပၚလာၿပီး တပ္မေတာ္ရဲ႕ စခန္းေတြ အသိမ္းခံခဲ့ရပါတယ္။

မတ္လေႏွာင္းပိုင္းမွာ ကရင္လြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႕ KNLA ရဲ႕ တပ္မဟာ ၅ က ကရင္ျပည္နယ္ သံလြင္ျမစ္​နားမွာရွိတဲ့ အေရးပါတဲ့ စစ္စခန္းတစ္ခုကို တိုက္ခိုက္ခဲ့ပါတယ္။

ကရင္အမ်ိဳးသားအစည္းအ႐ုံး (KNU) ရဲ႕ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕ KNLA ဟာ ဖာပြန္ၿမိဳ႕နယ္က သံလြင္ျမစ္ေပၚမွာရွိတဲ့ စစ္တပ္စခန္း အနည္းဆုံး ၂ ခုကို သိမ္းပိုက္ခဲ့ပါတယ္။ ႏိုင္ငံအေရွ႕ေတာင္ပိုင္းက KNLA လႈပ္ရွားတဲ့ အျခားေဒသေတြမွာေတာ့ စစ္ပြဲေတြ ျပတ္ေတာင္းျပတ္ေတာင္းသာ ျဖစ္ေနပါတယ္။

တအန္း အမ်ိဳးသားလြတ္ေျမာက္ေရးတပ္ဖြဲ႕ TNLA၊ ျမန္မာ အမ်ိဳးသားဒီမိုကရက္တစ္ မဟာမိတ္တပ္ MNDAA တို႔ကလည္း ရွမ္းျပည္နယ္မွာ စစ္ေကာင္စီစခန္းေတြကို မၾကာေသးခင္က တိုက္ခိုက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ရွမ္းျပည္နယ္အေရွ႕ပိုင္းက ရွမ္းျပည္ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးေကာင္စီ (RCSS) ကေတာ့ အခုအခ်ိန္အထိ အသံသိပ္မထြက္ေသးပါဘူး။

ဒါေပမယ့္ အာဏာသိမ္းမႈဆန႔္က်င္တဲ့ ဆႏၵျပသူေတြရဲ႕ ​ၿမိဳ႕ျပက တိုက္ပြဲေတြဟာ ဆီးရီးယားလိုအေျခအေန ျဖစ္လာႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ အျမင္ေတြကို ပိုမိုအားေကာင္းေစပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံအလယ္ပိုင္းကၿမိဳ႕ေတြမွာ အေစာပိုင္းက အၾကမ္းမဖက္တဲ့ ဆႏၵျပသူေတြဟာ စတင္စုဖြဲ႕ၿပီး ေလးခြေတြ၊ လက္လုပ္ေလေသနတ္ေတြ၊ ဓာတ္ဆီဗုံးေတြ၊ အရည္အေသြး သိပ္မေကာင္းတဲ့ လက္လုပ္​ဗုံး (IED) ေတြကိုင္ေဆာင္ကာ ခုခံလာၾကပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ ျပင္းထန္တဲ့အေ႐ြ႕တစ္ခုက စစ္ေကာင္စီ တာဝန္ရွိသူေတြ၊ စစ္ေကာင္စီသတင္းေပးလို႔ သူတို႔ထင္တဲ့သူေတြကို လုပ္ႀကံတာမ်ိဳးပါ။

ဆႏၵ​ျပသူေတြ ခုခံကာကြယ္မႈကေန တန္ျပန္တိုက္ခိုက္မႈကို ေျပာင္းလဲလာတာ ရန္ကုန္နဲ႔ မႏၲေလးတို႔လို ၿမိဳ႕ႀကီးေတြမွာတင္ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။

ျပည္တြင္းစစ္အဆိုး႐ြားဆုံးအခ်ိန္မွာေတာင္ လက္နက္ကိုင္လႈပ္ရွားမႈ ​က်ယ္က်ယ္ျပန႔္ျပန႔္မရွိခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံရဲ႕ အေနာက္ေျမာက္ပိုင္း ခ်င္းျပည္နယ္နဲ႔ စစ္ကိုင္းတိုင္းေဒသႀကီးတို႔မွာလည္း ႐ြာသားေတြဟာ ကာကြယ္ေရးျပည္သူ႔စစ္ေတြဖြဲ႕စည္းကာ တူမီးေသနတ္ေတြကိုင္ေဆာင္ၿပီး စစ္ေကာင္စီတပ္ကို ခ်ဳံခိုတိုက္ခိုက္တာ​ေတြ လုပ္လာပါတယ္။

ျပည္သူ႔ကာကြယ္ေရးတပ္ေတြနဲ႔ တိုင္ရင္းသားလက္နက္ကိုင္ေတြၾကားက အခ်ိတ္အဆက္ပိုရွိလာတာကို ေဖာ္ျပေနတာကေတာ့ မေကြးနဲ႔ မိတၳီလာတို႔က ေလတပ္စခန္းႏွစ္ခု ဒုံးက်ည္နဲ႔ တိုက္ခိုက္ခံရမႈ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီၿမိဳ႕ႏွစ္ခုစလုံးမွာ ၿပီးခဲ့တဲ့ ဆယ္စုႏွစ္ေတြအတြင္း လက္နက္ကိုင္လႈပ္ရွားမႈ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ဒုံးက်ည္ေတြကို တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္တပ္ဖြဲ႕ေတြကေပးတာ ေသခ်ာေပမယ့္ ပစ္တာကေတာ့ ေသခံေတြက ပစ္တာ၊ ဒါမွမဟုတ္ ေဒသခံေတြ လမ္းေၾကာင္းျပေပးၿပီး တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ေတြကပစ္တာ ႏွစ္ခုစလုံး ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ေမလ ၁၅ ရက္ေန႔မွာ ေတာင္ငူက ေလတပ္စခန္းတစ္ခု ဒုံးက်ည္နဲ႔ ထပ္ပစ္ခံရပါတယ္။

မၾကာခင္ကဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ စင္ၿပိဳင္ အမ်ိဳးသားညီၫြတ္ေရးအစိုးရ NUG က ျပည္သူ႔ကာကြယ္ေရးအဖြဲ႕ PDF ဖြဲ႕စည္းေၾကာင္း ေမလ ၅ ရက္ေန႔မွာ ေၾကျငာခဲ့ပါတယ္။ စစ္ေကာင္စီတပ္ေတြရဲ႕ရန္ကေန ျပည္သူေတြကိုကာကြယ္ဖို႔ ရည္႐ြယ္တယ္ဆိုတဲ့ ဒီအဖြဲ႕က အသစ္ေပၚလာတဲ့ ျပည္သူ႔စစ္အဖြဲ႕ေတြကို တရားဝင္သြားေစပါတယ္။

အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ႏိုင္ငံတစ္ဝွမ္း ေဒသႏၲရ PDF အဖြဲ႕ေတြဖြဲ႕စည္းေၾကာင္း ေၾကျငာခ်က္ေတြ ေန႔စဥ္ ထြက္ေပၚလာပါတယ္။ အမ်ားစုဟာ လူမ်ားစု ဗမာလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ ေဒသမွာျဖစ္ၿပီး တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက တိုင္းရင္းသားျပည္နယ္ေတြမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ဆႏၵျပသူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား နယ္စပ္ေဒသေတြဆီ သြားေရာက္ကာ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ေတြဆီမွာ စစ္ပညာ သြားသင္ေနၾကပါၿပီ။

ဒါဟာ တပ္မေတာ္ကို အၿပီးတိုင္ျဖဳတ္ခ်ေရးဆိုတဲ့ ဘုံရည္႐ြယ္ခ်က္မွာ စစ္အာဏာသိမ္းမႈဆန႔္က်င္ေရး ဆႏၵျပသူေတြနဲ႔ အရင္ကတည္းကရွိခဲ့တဲ့ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ေတြ စုစည္းသြားၾကၿပီး တစ္ႏိုင္ငံလုံးျပန႔္ႏွံ႔မယ့္ ျပည္တြင္းစစ္ႀကီးတစ္ခု ျဖစ္လာေတာ့မယ့္ အခင္းအက်င္းမ်ိဳးပါ။

ပဋိပကၡျဖစ္ပြား​ရာေနရာေတြ က်ယ္ျပန႔္ကာ လက္နက္ကိုင္တိုက္ခိုက္ေရးသမား အေရအတြက္ ျမင့္တက္လာေပမယ့္ ႀကီးမားျပင္းထန္ ဆုံးရႈံးမႈႀကီးမယ့္ ပဋိပကၡေတြ ျဖစ္လာဖို႔ မေသခ်ာတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းေတြလည္း ရွိေနပါတယ္။

အေၾကာင္းအရင္းတစ္ခုက တပ္မေတာ္ကိုယ္တိုင္ျဖစ္ပါတယ္။ အရပ္သားေတြကို သတ္ျဖတ္ဖို႔ ခ်ဥ္ျခင္းတက္ေနတဲ့ ၾကမ္းၾကဳတ္တဲ့အဖြဲ႕အစည္းအျဖစ္ ဆက္ရွိေနေပမယ့္ ေဝးလံေခါင္ဖ်ားေဒသေတြမွာ သူတို႔ရဲ႕ တုန႔္ျပန္မႈဟာ အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္းရွိတယ္ဆိုတာကို သမိုင္းေၾကာင္းနဲ႔ယွဥ္ၾကည့္ရင္ ေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္။

သံလြင္ျမစ္နားက စစ္စခန္းေတြကို KNLA တပ္မဟာ ၅ ရဲ႕ အရဲကိုးတိုက္ခိုက္မႈကို တုန႔္ျပန္ရာမွာ အပုပ္နံ႔တစ္ေထာင္းေထာင္းထတဲ့ နယ္ေျမရွင္းလင္းေရးေခါင္းစဥ္တပ္ အႀကီးစားစစ္ဆင္ေရးအစား ဖာပြန္ၿမိဳ႕က အရပ္ဖက္ပစ္မွတ္ေတြကို ေလေၾကာင္းကေနသာ တိုက္ခိုက္ပါတယ္။ ကခ်င္ျပည္နယ္က အေလာဘြမ္ေတာင္ကုန္းကို ျပန္ရဖို႔မွာလည္း ေျမျပင္နဲ႔ ေလေၾကာင္းတိုက္ခိုက္မႈေတြကို ပိုၿပီးတိက်ေအာင္ ေဆာင္႐ြက္ပါတယ္။

အကယ္၍ ႏိုင္ငံအေနာက္ေျမာက္ပိုင္း၊ ကခ်င္ျပည္နယ္၊ ရွမ္းျပည္နယ္အေရွ႕ေျမာက္ပိုင္းနဲ႔ ကရင္ျပည္နယ္ေတြမွာ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ေတြနဲ႔ PDF တို႔က ထိုးစစ္ ဆက္လုပ္လာမယ္ဆိုရင္ လာမယ့္လအနည္းငယ္အတြင္း တပ္မေတာ္ဟာ နယ္ေျမရွင္းလင္းမႈ စစ္ဆင္ေရးတစ္ခု ဒါမွမဟုတ္ အမ်ားအျပား ေဆာင္႐ြက္လာမယ့္ အလားအလာ မ်ားေနပါတယ္။

ႏိုင္ငံအလယ္ပိုင္း ၿမိဳ႕ျပမွာ တပ္မေတာ္ဟာ ဒ႐ုန္းေလယာဥ္ေတြကို ပိုမိုအသုံးျပဳလာၿပီး၊ ႏိုင္ငံအေနာက္ေျမာက္ပိုင္းမွာလည္း PDF တပ္ဖြဲ႕ေတြရဲ႕တည္ေနရာနဲ႔ ပစ္မွတ္ေတြကို ေျမျပင္တပ္ေတြသိဖို႔ တပ္မေတာ္က ဒ႐ုန္းေတြကို အသုံးျပဳလာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သိပ္ေတာ့ မမ်ားပါဘူး။

တပ္မေတာ္ရဲ႕ စစ္ဆင္ေရးေတြကို တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ေတြနဲ႔ PDF အဖြဲ႕ေတြက ပိုမို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ တုန႔္ျပန္ၾကမွာ အေသအခ်ာပါပဲ။ ဒီေနရာမွာ ႏိုင္ငံတစ္ဝွမ္း ျပန႔္ႏွံလာမယ့္ ​ႀကီးမားတဲ့ျပည္တြင္းစစ္ကို အကန႔္အသတ္ျဖစ္ေစႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္းအခ်က္ေတြ ရွိေနပါတယ္။

လက္နက္တပ္ဆင္မႈ၊ ရိကၡာနဲ႔​ ေထာက္ပို႔စနစ္ အမ်ားႀကီးပိုေကာင္းတဲ့ တပ္မေတာ္ကို ထိုးစစ္၊ ခံစစ္ေတြ ေရရွည္ေဆာင္႐ြက္ဖို႔အတြက္ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ေတြ၊ NUG နဲ႔ PDF တို႔မွာ လက္နက္ခဲယမ္းေထာက္ပံ့ေပးမယ့္ ျပည္ပမိတ္ေဆြေတြ၊ နယ္စပ္ျဖတ္ေက်ာ္ ခိုလႈံႏိုင္မယ့္ေနရာေတြ လုံလုံေလာက္ေလာက္ေလာက္ မရွိပါဘူး။

ၿပီးခဲ့တဲ့ ဆယ္စုႏွစ္ေတြအတြင္း တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ေတြဟာ ႏိုင္ငံေရး၊ ပထဝီေရးရာနဲ႔ ေထာက္ပို႔ကိစၥေတြအတြက္ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံေတြကို မွီခိုႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့ ဒါမ်ိဳးမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ မတည္ၿငိမ္မႈေတြ ပိုျဖစ္လာေစမယ့္ အေျခအေနမ်ိဳး လုပ္ေပးဖို႔ ထိုင္းနဲ႔ တ႐ုတ္တို႔က သိပ္စိတ္မပါေတာ့ပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံဟာ ခါးပတ္တစ္ကြင္းလမ္းတစ္စင္း (BRI) စီမံကိန္း၊ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ကန႔္လတ္ျဖတ္ၿပီး အိႏၵိယသမုဒၵရာကိုေပါက္တဲ့ ေရနံနဲ႔ ဓာတ္ေငြ႕ပိုက္လိုင္းေတြလို မဟာဗ်ဴဟာေျမာက္ အေရးပါတဲ့ အက်ိဳးစီးပြားေတြ အမ်ားအျပား ရွိထားပါတယ္။

၁၉၈၈ ခုႏွစ္ကတည္းက ျမန္မာႏိုင္ငံနဲ႔ စီးပြားေရးအဆက္အသြယ္ တည္ေဆာက္ဖို႔ ႀကိဳးစားလာတဲ့ ထိုင္းႏိုင္ငံဟာ သူတို႔ရဲ႕ အေနာက္ပိုင္းနဲ႔ ေျမာက္ပိုင္းနယ္စပ္မွာရွိတဲ့ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ေတြကို အားတက္သေရာ ေထာက္ပံ့မႈမ်ိဳး မလုပ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါကို ​’စစ္ေျမျပင္မွ ေစ်းကြက္သို႔’ မူဝါဒလို႔ သမုတ္ၾကပါတယ္။

ဒုကၡသည္အမ်ားအျပား လွိမ့္ဝင္လာတာ၊ နယ္စပ္က႐ြာေတြ အတိုက္ခံရတာ၊ ႏိုင္ငံျဖတ္ေက်ာ္ မူးယစ္ေမွာင္ခိုမႈ ျမင့္တက္တာ စတာေတြ ျဖစ္ေစမယ့္ ေထာက္ပံ့မႈမ်ိဳးကို သူတို႔ လုပ္မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါ့အျပင္ မဲေဆာက္လို နယ္စပ္ၿမိဳ႕ေတြမွာ အတိုက္အခံေတြရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး႐ုံးေတြ ထပ္ၿပီးမႈိလိုေပါက္လာတာမ်ိဳးကိုလည္း ထိုင္းအစိုးရက ျမင္ေတြ႕လိုဖြယ္ မရွိပါဘူး။

အေရးပါတဲ့ ဒီအိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံႏွစ္ခု ကိုယ့္ဖက္မပါဘဲနဲ႔ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ေတြ၊ NUG နဲ႔ PDF တို႔ဟာ တစ္ျခားအျပင္က အထူးသျဖင့္ အေနာက္အင္အားႀကီးႏိုင္ငံေတြက ပစၥည္းပစၥယာေထာက္ပံ့မႈမ်ိဳးရဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္သေလာက္ပါပဲ။ ထိထိေရာက္ေရာက္နဲ႔ တစ္စိုက္မတ္မတ္လုပ္ေနရမယ့္ သူပုန္ထမႈမွာ နယ္စပ္ျဖတ္ေက်ာ္ ခိုလႈံရာေနရာေတြ မရွိတာ၊ လက္နက္ခဲယမ္း အကန႔္အသတ္ ျဖစ္တာမ်ိဳးဟာ လက္ေမာင္းႏွစ္ဖက္ ျပဳတ္သြားသလိုပါပဲ။

တိုင္းရင္းသားေဒသေတြက လက္နက္ကိုင္ေတြဟာ ထိုင္းနဲ႔ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံတို႔က ေမွာင္ခိုေစ်းကြက္မွာရွိတဲ့ လက္နက္ခဲယမ္းေတြကို အလြန္အမင္း မွီခိုေနရတာပါ။ ထိုင္းနဲ႔ တ႐ုတ္အစိုးရတို႔က နားလည္မႈနဲ႔ ဟ,ေပးတာမ်ိဳး မရွိဘူးဆိုရင္ ဒီ လက္နက္ခဲယမ္းေတြရဖို႔ ေတာ္ေတာ္ခက္ခဲမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

သိပ္မႀကီးမားတဲ့ သူပုန္ထမႈ ႏွစ္ေတာ္ေတာ္ၾကာ ဆက္ရွိေနဖို႔အတြက္ လိုအပ္ခ်က္ကို ေဒသတြင္း ဒီေမွာင္ခိုေစ်းကြက္ေတြက ျဖည့္ေပးႏိုင္ေပမယ့္ ဆီးရီးယားက အလက္ပိုနဲ႔ ဆိုမာလီယာက မိုဂါဒစ္ရႉးၿမိဳ႕ေတြမွာျဖစ္သလို ႀကီးမားက်ယ္ျပန္႔ၿပီး၊ အထိအခိုက္ အဆုံးအရႈံးမ်ားတဲ့ ျပည္တြင္းစစ္မ်ိဳး ျဖစ္လာတဲ့အထိ ေမွာင္ခိုေစ်းကြက္ေတြက ျဖည့္ဆည္းမေပးႏိုင္တာကေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲ။

ကိုယ္ပိုင္ကြန္ယက္မ်ိဳးမရွိဘူးဆိုရင္ NUG နဲ႔ PDF တို႔ဟာ လက္နက္ခဲယမ္းအတြက္ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕ေတြ၊ တပ္မေတာ္ထံက သိမ္းဆည္းရမိတဲ့ လက္နက္ေတြအေပၚသာ လုံး၀ မွီခိုအားထားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ကတည္းက စုေဆာင္းထားတဲ့ လက္နက္ခဲယမ္းေတြ ရွိေကာင္းရွိႏိုင္ေပမယ့္ တစ္ဖက္ႏိုင္ငံက စာနာေပးမယ့္ မိတ္ေဆြေတြ မရွိေတာ့ဘဲ လက္ရွိထိုးစစ္အရွိန္နဲ႔ဆိုရင္ စုေဆာင္းထားတာေတြ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ကုန္သြားဖြယ္ ရွိေနပါတယ္။

တပ္မေတာ္ကို ထိုးစစ္ဆင္ၿပီး ရထားတဲ့ ေအာင္ျမင္မႈေတြကို ကာကြယ္ထိန္းသိမ္းဖို႔ လက္နက္ခဲယမ္းလုံလုံေလာက္ေလာက္ စုထားမလား၊ တန္ဖိုးရွိတဲ့ လက္က်န္ လက္နက္ေတြကို PDF အဖြဲ႕ေတြကို မွ်ေဝမလားဆိုတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးပါ။

ေရရွည္သြားမယ့္ လက္ရွိ လက္နက္ကိုင္ပဋိပကၡဟာ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္ကေန ၂၀၁၁ ခုႏွစ္အထိ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ျဖစ္ေပၚတိုးတက္ခဲ့တာေတြနဲ႔ ဆင္တူပါတယ္။

အဲဒီကာလအတြင္း တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ စစ္အစိုးရနဲ႔ အပစ္ရပ္ေရးစာခ်ဳပ္ေတြကို လက္မွတ္ေရးထိုးခဲ့ပါတယ္။ တစ္ျခားအဖြဲ႕ေတြ ဆက္လက္တိုက္ပြဲဝင္ေပမယ့္ ထိုင္းနဲ႔ကပ္ေနတဲ့ နယ္စပ္က ေဒသေသးေလးေတြကို လြင့္သြားပါတယ္။

၁၉၉၄ ခုႏွစ္မွာ KIO၊ အဲဒီေနာက္ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္မွာ မြန္ျပည္သစ္ပါတီ(NMSP) နဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕တို႔လို အဓိကအဖြဲ႕ဝင္ေတြ အပစ္ရပ္ေရးစာခ်ဳပ္ လက္မွတ္ထိုးခဲ့ၾကတဲ့အတြက္ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ မဟာမိတ္အဖြဲ႕ဟာ အင္အားခ်ိနဲ႔သြားပါတယ္။

အခုတစ္ေခါက္မွာေတာ့ ထူးျခားတဲ့အလွည့္အေျပာင္း ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ KIO က တိုက္ခိုက္မႈ လုပ္ေနေပမယ့္၊ ကရင္ျပည္နယ္ ဖာပြန္ၿမိဳ႕နယ္က သေဘာထားတင္းတဲ့ တပ္မဟာ ၅ ကလြဲရင္ KNU တစ္ဖြဲ႕လုံးက အပစ္ရပ္ေရးကို လိုက္နာေနပါတယ္။

ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ေဒသ​ေတြမွာရွိတဲ့ အားေကာင္းတဲ့ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ေတြ အပစ္ရပ္ေရးသေဘာတူညီခ်က္ကို ေစာင့္ထိန္းဖို႔ ေ႐ြးမယ္ဆိုရင္ အျခား တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕ငယ္ေတြဟာ ပိုၿပီးက်ယ္ျပန္႔လာမယ့္ ပဋိပကၡမွာ ပါဝင္ဖို႔ အလားအလာ မရွိေတာ့ပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ ​မြန္၊ ကရင္နီ၊ ကယန္းနဲ႔ ကရင္အဖြဲ႕ေတြတည္ရွိတဲ့ ႏိုင္ငံအေရွ႕ေတာင္ပိုင္းေဒသမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအဖြဲ႕ငယ္ေတြဟာ KNU နဲ႔ RCSS တို႔ရဲ႕ ပံ့ပိုးမႈမရွိဘဲ သီးသန႔္ ရပ္တည္ႏိုင္စြမ္း မရွိပါဘူး။

KNU နဲ႔ RCSS ႏွစ္ဖြဲ႕စလုံးဟာ စစ္အာဏာသိမ္းမႈ၊ ေ႐ြးေကာက္တင္ေျမႇာက္ခံရသူေတြကို ဖမ္းဆီးမႈ၊ လက္နက္မဲ့ ဆႏၵျပသူေတြေပၚ အၾကမ္းဖက္ၿဖိဳခြင္းမႈေတြကို ျပတ္ျပတ္သားသား ဆန႔္က်င္ေၾကာင္း အေစာပိုင္းမွာ ေၾကျငာခ်က္ေတြ ထုတ္ခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ရွိရာ လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမေတြကို ထြက္ေျပးလာတဲ့ အာဏာသိမ္းမႈ ဆန႔္က်င္သူေတြကို နည္းနည္းပါးပါး ေလ့က်င့္ေပးတာမ်ိဳးရွိေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္း ဒီႏွစ္ဖြဲ႕စလုံး ဒီထက္ပိုၿပီး လုပ္ေပးတာ မရွိသေလာက္ပါပဲ။

တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ေတြနဲ႔ PDF အဖြဲ႕ေတြဟာ တပ္မေတာ္ကို ေပ်ာက္ၾကားစနစ္နဲ႔ မၾကာမၾကာတိုက္ခိုက္တာမ်ိဳး ေရွ႕ဆက္ ျမင္လာရႏိုင္ပါတယ္။ အိုင္းရစ္ရီပက္ဘလစ္ကန္တပ္ (IRA) နဲ႔ အျခား ၿမိဳ႕ျပအေျခစိုက္ ေပ်ာက္ၾကားလႈပ္ရွားမႈေတြလို တစ္ေယာက္ခ်င္းစီကို ပစ္မွတ္ထားလုပ္ႀကံတာ၊ ဗုံးခြဲတိုက္ခိုက္တာ စတဲ့ ၿမိဳ႕ျပ ေပ်ာက္ၾကားလႈပ္ရွားမႈ ျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။

ဒါဟာ အၾကမ္းပတမ္းတပ္မေတာ္ကို လက္တုန႔္ျပန္ဖို႔ ဆြေပးသလို ျဖစ္ေစၿပီး ၿမိဳ႕ႀကီးေတြမွာ စစ္တပ္ေတြ ပိုမိုခ်ထားတာကို ျမင္လာရႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆီးရီးယား၊ ဆိုမာလီယာ၊ ေျခခ်င္းညာနဲ႔ အျခားေဒသေတြမွာလို လမ္းေတြေပၚမွာ ႀကီးမားတဲ့တိုက္ခိုက္မႈေတြျဖစ္ပြားတာ၊ ၿမိဳ႕တစ္ခုလုံးကို ပ်က္ဆီးသြားတာမ်ိဳး ျဖစ္လာဖြယ္ မရွိပါဘူး။

လက္ရွိ ရပ္တန႔္သြားတဲ့ NCA စာခ်ဳပ္မွာ လက္မွတ္ထိုးထားတဲ့ အဖြဲ႕ေတြအပါအဝင္ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ေတာ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက တရားဝင္တဲ့ အစိုးရ တက္မလာမခ်င္း ႏိုင္ငံေရးျပႆနာကို ေဆြးေႏြးမွာမဟုတ္ဘူးလို႔ သူတို႔ထုတ္ျပန္တဲ့ ေၾကျငာခ်က္ေတြမွာ အခိုင္အမာ ဆိုထားပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ စစ္အာဏာရွင္ေတြနဲ႔ေဆြးေႏြးတာ၊ ညႇိႏႈိင္းတာမ်ိဳး အရင္က ရွိခဲ့ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ အဖြဲ႕ေတြဟာ ၁၉၆၃ ခုႏွစ္မွာ ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီ၊ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္ကေန ၁၉၉၅ အထိ ႏိုင္ငံေတာ္ ၿငိမ္၀ပ္ပိျပားမႈ တည္ေဆာက္ေရးအဖြဲ႕၊ ႏိုင္ငံေတာ္တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းေရးႏွင့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးေကာင္စီ စတဲ့အဖြဲ႕အစည္းေတြနဲ႔ အပစ္ရပ္ေရး လက္မွတ္ထိုးခဲ့ပါတယ္။

ျပည္ေထာင္စုႀကံ့ခိုင္ေရးႏွင့္ ဖြံၿဖိဳးေရးပါတီနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဟာင္း ဦးသိန္းစိန္ဦးေဆာင္တဲ့ အရပ္သားတစ္ပိုင္းအစိုးရရဲ႕ တပ္မေတာ္နဲ႔နီးစပ္မႈကလည္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္ကို အဟန႔္အတား မျဖစ္ေစခဲ့ဘဲ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ကေန ၂၀၁၅ ခုႏွစ္အတြင္းမွာ NCA စာခ်ဳပ္ လက္မွတ္ထိုးတာမ်ိဳး ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္ေလး သတိထားရမယ့္အခ်က္ေတြေတာ့ ရွိေနတုန္းပါ။ ပထမတစ္ခုက ထိုင္းႏိုင္ငံဟာ နယ္စပ္မွာ ပိုမိုတင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ကန႔္သတ္ထိန္းခ်ဳပ္တာမ်ိဳး ရွိလာမယ့္အခ်က္ပါ။ အထူးသျဖင့္ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕မွာျဖစ္ၿပီး ဒါဟာ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုနဲ႔ အတိုက္အခံ ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ေတြ ႐ုံးခန္းဖြင့္ေရးမွာ အခက္အခဲ ျဖစ္လာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ အေရးပါတဲ့ အခ်က္တစ္ခုက ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးမႈေတြပါဝင္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္ ပိုၿပီးေတာ့တာသြားမယ့္အခ်က္ပါ။

သိပ္မၾကာခင္ကာလမွာ ပိုၾကမ္းတဲ့ ပဋိပကၡအသြင္မ်ိဳးကို ျမန္မာႏိုင္ငံက ေရာက္ရွိႏိုင္ေပမယ့္ အျခားႏိုင္ငံေတြမွာ ေတြ႕ရတဲ့ ထိန္းမႏိုင္သိမ္းမရ အေျခအေနမ်ိဳး ျမင္ရဖို႔ သိပ္မရွိပါဘူး။ တပ္မေတာ္အတြင္း ကြဲလြဲဖို႔မရွိတာ၊ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ေတြ၊ NUG နဲ႔ PDF တို႔ရဲ႕ လက္နက္ရရွိမႈ၊ လႈပ္ရွားနယ္ေျမေတြ အကန႔္အသတ္ရွိေနတာေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံက ျပည္တြင္းစစ္ဟာ အကန႔္အသတ္နဲ႔သာ ျပန႔္ႏွံ႔ေတာက္ေလာင္ပါလိမ့္မယ္။

Ref: Asia Times

(Asia Times တြင္ ေဖာ္ျပထားသည့္ Why Myanmar’s civil war won’t be like Syria’s ေဆာင္းပါးကို ေလးေမာင္က ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ဆိုပါသည္)


*****************************************************************
END / 251